Ondanks mooie gedichten zijn er ook leuke “vieze verhaaltjes” die Indo’s ook graag onder elkaar willen vertellen (opscheppen??!!) Eigenlijk…lees hieronder
Maar eigenlijk, eigenlijk wil ik het hebben over nog weer andere “vieze” praatjes. Praatjes van het genre waar vooral Indo’s dol op zijn, waarom weet ik niet, maar jong en oud maakt zich er schuldig aan. Of de derde generatie er ook aan meedoet, betwijfel ik, maar zo ja, dan is toch een stuk Indisch erfgoed veilig gesteld. Mannen hebben het altijd over “hun vogeltje” dat zo mooi kan zingen en of een vrouw hun vogeltje wil zien. Laatst grapte iemand, toen het ging over het geluk van een Javaan dat onder andere bestond uit het hebben van een witte vogel: “Mijn vogel is niet wit hoor! Als hij wit is, ben ik ziek!” Of mannen hebben het over Indische kroketten die natuurlijk beter smaken, groter en dikker zijn dan Hollandse en terwijl ze dat zeggen kijken ze je aan en bewegen hun wenkbrauwen op en neer. Maar ook Indische vrouwen kunnen er wat van. Op feestjes, als met name gescheiden vrouwen van middelbare leeftijd zitten te giechelen, dan kunt u er van op aan dat ze het over een zekere man en zijn “jeweetwel” hebben. Een seniordame sprak laatst over de ontmoeting met een uiterst charmante jongeman maar dat bij haar “de boel” al op slot zat. “Maar misschien heeft hij een goeie sleutel en kan hij jouw slot oliën…” reageerde een leeftijdgenote en haar wenkbrauwen stonden niet stil. Op een koempoelan , vroeg een Indische dame van in de zeventig aan de aanwezigen: “zal ik nog één “vies” verhaaltje vertellen?” “Ja, ja, nog een vies verhaaltje”, kirde een vijftal dames op leeftijd. Een verhaal van vroeger volgde over een vrouw die een adelborst “met alles er op en er aan” als vriendje had. Op het strand vroeg hij of ze op zijn schoot kwam zitten, maar volgens die vriendin zat zijn sabel in de weg. “En toen zei ik tegen haar: maar dat was niet zijn sabel…”, waarop de vrouw betekenisvol haar wenkbrauwen bewoog.
Toen ik vroeg wat eigenlijk de betekenis van de bewegende wenkbrauwen was, zei een Indonesiër tegen me dat Indonesiërs dat altijd aan seks refereerden, waarom wist hij niet. ‘Indo’s doen dat ook altijd, waarom weet ik ook niet, en altijd op een verborgen manier, nooit direct’, luidde mijn reactie. En, bedenk ik me nu, misschien horen die op- en neergaande wenkbrauwen automatisch bij dit soort “vieze” praatjes… Ik zal er eens goed op letten in de toekomst.
Adoe dat ” Vieze” valt in deze tijd toch wel mee toch!??
